Lekcja 31

Temat:Obliczenia związane z datą.


W codziennej pracy z arkuszem Excela często musimy operować datami bądź czasem. Dla przykładu tworzone są arkusze sprzedaży produktów, analizy wyników czy harmonogramy. Początkowa praca z datami może wydawać się trudna i skomplikowana, ale po poznaniu zasad rządzących tym typem danych okazuje się, że nie taki diabeł straszny. Tak więc by posiąść tą wiedzę zapraszam do lektury wpisu.  

Zanim przejdziemy dalej kilka słów wstępu i uwag ogólnych. Ustalmy, że w przykładach będziemy operować na dacie w formacie: rok-miesiąc-dzień. Oznacza to, że przykładowa data 12 luty 1980r przyjmie postać: 1980-02-12 (jak zmienić format daty pokażę w dalszej części wpisu).

Aby móc operować na datach w pierwszej kolejności musimy zrozumieć jak Excel intrepretuje datę. Dla programu data jest po prostu liczbą. Liczba ta bądź tzw. numer seryjny odpowiada liczbie dni jaka upłynęła od daty początkowej, którą ustalono na dzień 0 stycznia 1900 roku. Niektórym po przeczytaniu ostatniego zdania od razu zapali się „czerwona lampka” - przecież taka data jak 0 stycznia 1900 rok nie istnieje. Oczywiście jest to prawda, ale trzeba było przy operowaniu datami (a raczej jak już wiesz kolejnymi numerami sekwencyjnymi) wykorzystać liczbę 0. Tak więc fikcyjna data 1900-01-00 odpowiada liczbie 0, a każda kolejna data jest związana ze zwiększaniem numeru sekwencyjnego o 1. Dla przykładu numer seryjny równy 1 to dzień 1 stycznia 1900 roku, numer seryjny równy 2 to dzień 2 stycznia 1900 roku itd.

Aby sprawdzić w działaniu efekt wykorzystania kolejnych numerów sekwencyjnych w dowolnej komórce arkusza wpisujemy liczbę i zmieniamy format wyświetlania. Proces ten możemy wykonać dwojako:

• • • wybieramy format z rozwijanej listy w naszym przypadku Data krótka bądź Data długa,
    • po kliknięciu na komórkę PPM z menu kontekstowego wybieramy Formatuj komórki a następnie na karcie Liczby w sekcji Kategoria interesujący nas format daty.

Excel potrafi operować na datach z zakresu od 1 stycznia 1900 r. do 31 grudnia 9999 r. (numer seryjny 2 958 465). Każda inna data nie mieszcząca się w tym zakresie zostanie sformatowana jako tekst.atą.

Lekcja 30

Temat:Funkcje warunkowe.

Przykłady formuł warunkowych

• Aby znaleźć puste komórki, najpierw zaznacz zakres komórek (wiersz lub kolumnę), który będzie zawierać wyniki, a następnie powtórz kroki podane w pierwszej sekcji w celu utworzenia reguły formatowania korzystającej z tej formuły.
  =B2=""
  Pamiętaj, aby w formule zastąpić komórkę B2 pierwszą komórką, której zamierzasz użyć.
• Aby znaleźć zduplikowane wartości w zakresie komórek, wypróbuj podaną formułę. Umożliwia ona zastosowanie formatowania do wszystkich wartości, które nie są unikatowe.
  =LICZ.JEŻELI($A$1:$D$11;D2)>1
• Aby obliczyć średnie, wprowadź:
  =A1>ŚREDNIA(A1:A14)

Po zapoznaniu się z formułami warunkowymi wypróbuj poniższe przykłady, w których zastosowano funkcje logiczne JEŻELI, ORAZ i LUB. Trzeba je wprowadzać na pasku formuły programu Excel (nie stosuje się ich w regule), ale mogą zaoszczędzić wiele czasu i wysiłku.

• Znajdowanie wartości, które spełniają dwa warunki: program Excel wyświetla wartość PRAWDA, jeśli wartość w komórce A2 jest większa niż wartość w komórce A3 i jednocześnie mniejsza niż wartość w komórce A4. Jeśli jednak wartość w komórce A2 nie spełnia obu warunków, jest wyświetlana wartość FAŁSZ.
  =ORAZ(A2>A3;A2<A4)
• Znajdowanie wartości, które spełniają jeden warunek: w tym przykładzie program Excel wyświetla wartość PRAWDA tylko wtedy, gdy wartość w komórce A2 spełnia jeden z warunków — jest większa niż wartość w komórce A3 lub mniejsza niż wartość w komórce A4.
  =LUB(A2>A3;A2<A4)
• Korzystanie z formuł, które nie powodują wyświetlania wartości PRAWDA ani FAŁSZ jako wyniku: w tym przykładzie jest wyświetlany tekst „OK”, jeśli wartość w komórce A2 nie jest równa wartościom w komórkach A3 i A4. W pozostałych przypadkach jest wyświetlany tekst „NIE OK”.
  =JEŻELI(ORAZ(A2<>A3;A2<>A4);"OK";"NIE OK").
• Dodawanie ocen literowych na podstawie wyniku liczbowego: ta formuła powoduje dodanie ocen literowych na podstawie dowolnego typu wyniku, takiego jak wyniki testów lub oceny produktów.
  =JEŻELI(D2>=80;"A";JEŻELI(D2>=75;"B+";JEŻELI(D2>=70;"B";JEŻELI(D2>=70;"B";JEŻELI(D2>=65;"C+";JEŻELI(D2>=60;"C";"D"))))))
• Z astępowanie ocen literowych tekstami „Zaliczone” i „Niezaliczone” :
  =JEŻELI(D2>59;"Zaliczone";"Niezaliczone")

Lekcja 29

Temat:Obliczenia w tabelach arkusza.

Tabela danych jest zakresem komórek, w którym można zmieniać wartości w niektórych komórkach, aby otrzymywać różne rozwiązania problemu. Dobrym przykładem jest używanie funkcji PMT z wykorzystaniem różnych kwot pożyczek i stóp oprocentowania w celu określenia, jak dużą pożyczkę na dom lub samochód można zaciągnąć. Eksperymentowanie z wartościami zmiennymi w celu uzyskania rozmaitych wyników należy do dziedziny zwanej analizą danych.Podstawy tabel danych:

W zależności od liczby zmiennych i formuł, które mają zostać przetestowane, można utworzyć tabelę danych z jedną zmienną lub dwiema zmiennymi.

Lekcja 28

Temat:Konserwacja sprzętu komputerowego.

Właściwe dbanie o nasze przenośne komputery (notebooki, netbooki i smartfony) oraz ich prawidłowa konserwacja mają nie tylko znaczenie estetyczne, ale także przedłużają  żywotność sprzętu, gdyż ma to związek z prawidłowym funkcjonowaniem systemu informatycznego. Awarie naszych komputerów w wielu przypadkach mogą być spowodowane brakiem właściwej konserwacji sprzętu.

Krzysztof Sidorowski, ekspert Serwisu Komputerowego Strefa Napraw, podpowie nam jak należy właściwie zadbać o sprzęt tj. notebooki, netbooki oraz smartfony. Oto garść przydatnych porad:

Właściwe czyszczenie

Po pierwsze pamiętajmy, żeby przynajmniej raz w roku odkurzyć laptopa. Zwłaszcza układ chłodzenia oraz otwory wentylacyjne. Można spróbować przedmuchać je powietrzem sprężonym lub użyć do tego odkurzacza. Obudowę i ekran czyścimy specjalnymi płynami, które można zakupić w sklepach ze sprzętem komputerowym (należy pamiętać, że do czyszczenia obudowy używa się innego płynu niż do matrycy). Ważne jest abyśmy nie dotykali ekranu palcami, ani tym bardziej paznokciami, ponieważ powstają tzw. martwe piksele. Ponadto co jakiś czas np. raz w miesiącu należy odkurzyć klawiaturę. Najlepsze jest powietrze sprężone, które również można kupić w sklepie komputerowym lub (jeżeli nie mamy powietrza sprężonego) możemy posłużyć się odkurzaczem i pędzelkiem. Unikajmy mycia klawiatur „na mokro”, ponieważ płyn może dostać się do wnętrza urządzenia i uszkodzić elektronikę.

Sposób przechowywania sprzętu

Pamiętajmy, że nie można przechowywać urządzeń na słońcu. Możemy chować je do szczelnych, ale przepuszczających powietrze bawełnianych torebek. Bądźmy czujni zwłaszcza podczas letniego wypoczynku, starajmy się nie zabierać naszych komputerów, smartfonów i konsol do gier  na plażę. Piasek jest na tyle drobny, że dociera w najmniejsze zakamarki. Dokładne oczyszczenie takiego urządzenia jest później bardzo trudne. Kolejną kwestią jest ochrona sprzętu przed wodą i wilgocią. Komputery nie powinny znajdować się  w pomieszczeniach, w których jest dużo pary, gdyż dociera ona do urządzeń i powoduje powstawanie tzw. mikrokorozji (prowadzą one do poważnych uszkodzeń). Smartfony dobrze jest chronić w specjalnym np. sylikonowym etui, a laptopy nosić w przeznaczonych do tego torbach, których wkładki w ściankach chronią przed uderzeniami i ewentualnymi upuszczeniami.

Lekcja 27

Temat: Arkusz kalkulacyjny.

Co to jest arkusz kalkulacyjny?

Arkusze kalkulacyjne to programy służące do projektowania i wykonywania obliczeń.
Arkusze umożliwiają m.in.:

• projektowanie i prezentację wyników obliczeń,
• wyszukiwanie i analizowanie danych,
• tworzenie atrakcyjnych wykresów (diagramów).

	Przykładowy arkusz – dane, obliczenia i prezentacja wyników ankiety

Potocznie arkuszem nazywa się również dokument stworzony przez program typu arkusz kalkulacyjny.

Popularne obecnie programy typu arkusz kalkulacyjny to:

	program Microsoft Excel z pakietu Microsoft Office jest produktem komercyjnym, działa w systemie MS Windows. Na rynku obecne są jego różne wersje (np. wersja 97, wersja 2000, wersja 2003 oraz wersja 2007),
	program Calc z pakietu OpenOffice jest produktem darmowym działającym w systemach Windows i Linux. Program ten występuje czasem pod nazwą Scalc – od firmy Sun, która aktywnie wspiera jego rozwój.

Wymienione programy oparte są na wspólnej koncepcji.
Nie wszystkie mechanizmy działają identycznie.

Lekcja 26

Temat Instalacja oprogramowania.

Instalacja oprogramowania

Istnieją na co najmniej trzy rodzaje instalacji:

• z pakietów dystrybucyjnych,
• za pomocą pliku binarnego
• poprzez kompilację.

Sposobem najbardziej zalecanym jest kompilacja, gdyż program tworzony jest na maszynie, na której będzie używany (co daje dużą kompatybilność). 

Instalacja poprzez kompilacje:

1) Rozpakowanie plików Dekompresja pliku tar Plik z takim rozszerzeniem może być rozpakowany następującym poleceniem: tar -xvf plik.tar 

Dekompresja pliku tar.gz Ten plik możemy rozpakować na 2 sposoby: tar -xvzf plik.tar.gz lub gunzip plik.tar.gz 

Dekompresja pliku tar.bz2 Ten plik możemy rozpakować na 2 sposoby: tar -xvjf plik.tar.bz2 lub bunzip2 plik.tar.bz2 

2) Kompilacja i instalacja Rozpakowane archiwum trzeba skompilować. Zaleca się na początku użyć polecenia ./configure to polecenie uruchomi program, który sprawdza czy w systemie są odpowiednie biblioteki i ostrzega przed możliwymi błędami kompilacji. Tworzy również plik konfiguracyjny dla instalacji. Następnie wpisujemy make w celu kompilacji plików źródłowych. Jeśli nie pojawiły się błędy wpisujemy make install które zainstaluje skompilowane pliki. Aby odinstalować oprogramowanie używamy polecenia make uninstall. 

Instalacja poprzez pakiety:

Pakiety to skompilowane źródła. Pakiety mogą mieć różną postać, w zależności od dystrybucji i sposobu zarządzania nimi. Trzy główne typy: RPM - Red Hat Package - występują w rodzinie Red Hata. DEB - Pakiety występujące w Debianie. TGZ - archiwa tara, pakiety obecne w Slackware 

RPM: 

rpm -i nazwa_pakietu.rpm - instalacja 

rpm -q nazwa_pakietu.rpm - wyświetla informacje o pakiecie 

rpm -r nazwa_pakiety.rpm - usunięcie 

DEB: 

dpkg -i nazwa_pakietu.deb - instalacja 

apt-get remove nazwa_pakietu.deb - usunięcie 

dpkg --info nazwa_pakietu.deb - wyświetla informacje o pakiecie 

dpkg --reconfigure nazwa_pakietu.deb - ponowna konfiguracja pakietu 

dpkg --list nazwa_pakietu.deb - wyświetlenie listy pakietów o podanym wzorcu nazwy 

dpkg --unpack nazwa_pakietu - rozpakowanie pakietu 

TGZ: 

installpkg nazwa_pakietu.tgz - instalacja 

removepkg nazwa_pakietu.tgz - usunięcie

Lekcja 25

Temat:Zasady PSO.

domena – element adresu internetowego w systemie nazw domenowych (DNS)

domena – usługa sieciowa dla systemów Windows umożliwiająca scentralizowane zarządzanie kontami, uprawnieniami i zasobami

Domain Name System (DNS, pol. „system nazw domenowych”) – system serwerów, protokół komunikacyjny oraz usługa obsługująca rozproszoną bazę danych adresów sieciowych. Pozwala na zamianę adresów znanych użytkownikom Internetu na adresy zrozumiałe dla urządzeń tworzących sieć komputerową. Dzięki DNS nazwa mnemoniczna, np. pl.wikipedia.org jest tłumaczona na odpowiadający jej adres IP, czyli 91.198.174.192.

DNS to złożony system komputerowy oraz prawny. Zapewnia z jednej strony rejestrację nazw domen internetowych i ich powiązanie z numerami IP. Z drugiej strony realizuje bieżącą obsługę komputerów odnajdujących adresy IP odpowiadające poszczególnym nazwom. Jest nieodzowny do działania prawie wszystkich usług sieci Internet

Adres IP jest unikatowym numerem, liczbą, nadawaną urządzeniom będącym w sieci komputerowej. Składa się z 32 bitów, a zapisuje się go jako cztery oktety w postaci dziesiętnej, każdy z nich oddzielony kropkami, np. 173.194.69.94. Taki adres złożony jest z dwóch części – sieciowej i hosta. Część sieciową znajdziemy z lewej strony adresu, pozostała część tworzy hosta (adres komputera). Te dwa adresy rozróżniane są przez maskę podsieci (np. 255.255.255.0), która również jest 32-bitowa. Dzieli ona pulę adresów IP na podsieci, czyli innymi słowy – dzieli adres IP na dwie części – hosta i sieciową.

Adres MAC (ang. MAC address) jest 48-bitowy i zapisywany jest heksadecymalnie (szesnastkowo). Pierwsze 24 bity oznaczają producenta karty sieciowej, pozostałe 24 bity są unikatowym identyfikatorem danego egzemplarza karty. Na przykład adres 00:0A:E6:3E:FD:E1 oznacza, że karta została wyprodukowana przez Elitegroup Computer System Co. (ECS) i producent nadał jej numer 3E:FD:E1. Czasami można się spotkać z określeniem, że adres MAC jest 6-bajtowy. Ponieważ 1 bajt to 8 bitów, więc 6 bajtów odpowiada 48 bitom. Pierwsze 3 bajty (vendor code) oznaczają producenta, pozostałe 3 bajty oznaczają kolejny (unikatowy) egzemplarz karty. Nowsze karty ethernetowe pozwalają na zmianę nadanego im adresu MAC.